Skrajna nieporadność życiowa i fobia społeczna - co robić?

[tomakin]

No nie byłeś, przegryw to cecha charakteru, a raczej cała budowa psychiczna, nie zmieniłeś przez te parę miesięcy swojego charakteru, nie stałeś się inną osobą z innymi nawykami i umiejętnościami. Nie miałeś takiego czegoś, że nigdy nie zagadałeś do dziewczyny, że masz przed zagadaniem potworny lęk, że w ogóle nie wiesz, co mówić, bo nigdy tego nie robiłeś. Podobnie z pracą, wyjeżdżałeś w przeszłości na zarobek i normalnie regularnie pracowałeś, stawiałeś sobie cele i je realizowałeś. I tak można wymieniać. Te wszystkie umiejętności czy cechy charakteru miałeś, nie musiałeś się tego uczyć. Z pierwszych postów wynikało, że nic takiego nie potrafisz, że musisz nauczyć się życia od zera, stąd moje nieco nietrafione rady. A Ty po prostu za długo zasiedziałeś się w domu rodzinnym i wpadłeś w nieco toksyczną relację z matką, co nie różni się tak mocno od sytuacji 90% ludzi, tylko oni np za długo siedzą w związku z osobą, z którą powinni się rozstać, albo za długo siedzą w starej pracy.

Trochę to przypomina historię, jak to sobie wmówiłeś, że masz straszne zakola czy co tam było i dopiero rozmowa ze specjalistą uświadomiła Ci, że sobie wkręcasz

No ale akurat w przypadku tych zmian życiowych na dobre wyszło, bo to wmówienie sobie że jest się na dnie dało motywację do startu w górę.

No i to, co powtarzałem nie raz, prawdziwe szczęście w życiu znajdziesz jak będziesz miał jakąś zajawkę, czymś, czym można żyć, plus grono znajomych nie z internetu, z którymi możesz mieć kontakt na co dzień. Trzymaj to w perspektywie, jak będziesz wybory podejmował.