Skrajna nieporadność życiowa i fobia społeczna - co robić?

[Temper]

Chciałbym zobaczyć minę rekrutera, jak przed nim zwymiotowałeś . Kto to sprzątał później? Przepraszam, musiałem spytać.

Mówiąc dokładnie, to rekruter widział, że coś ze mną jest nie tak, więc mu tylko rzuciłem, że muszę do kibla. Wybiegłem i wyrzygałem się w kiblu. Na szczęście nie na rekrutera, bo bym chyba umarł z zażenowania. Zleciało się kilka osób, zapytali, czy zadzwonić po pogotowie. Odmówiłem, powiedziałem, że po prostu źle się poczułem, rekruter powiedział, że spoko i zadzwoni umówić się na inny termin. Nie zadzwonił. Po zemdleniu też chcieli dzwonić na pogotowie, ale też szybko doszedłem do siebie i uciekłem. Sam się takich reakcji w życiu bym nie spodziewał, no ale to 10 lat temu było i stres mnie rozwalił. Kto wie, może do dziś wspominają te historie.

Jednym klikiem robisz konto na memrise czy duolingo i lecisz z tematem, obie apki są darmowe, tylko na memrise trzeba przez www wybierać kursy które są tworzone przez użytkowników, a nie przez platformę, jeśli chcesz za darmo.

Przekonałeś mnie. Ściągam apki. Duolingo znam, o Memrise słyszałem tylko. Zobaczę, jak to tam wygląda. Mój bierny angielski jest na poziomie takim, że rozumiem 80% z filmów na YT, czasem tylko włączam napisy. Firmy fabularne też rozumiem. Artykuły i książki przeczytam ze zrozumieniem, ale to już wymaga więcej wysiłku. Zdawałem maturę z angielskiego, tuż po liceum zrobiłem certyfikat FCE, na studiach radziłem sobie dobrze z językiem. Od tamtego czasu nie odezwałem się po angielsku praktycznie do nikogo, ani nic nie pisałem, więc się uwsteczniłem i jak mam coś powiedzieć, to jest pustka. Skoro wtedy znałem język na poziomie B, to powinienem dać sobie radę wejść znów na ten poziom.

czy akurat próba zmiany statusu materialnego to to, co u Ciebie Temper jest priorytetem.

No znajomych faktycznie masz ciekawych. Jeden alkoholik, jeden z mięśniem mózgu. Jeśli gość się czuje dobrze sam ze sobą, to jest w lepszej sytuacji, niż ja. Widzę czasem, szczególnie zagranicą, że ludzie mniej inteligentni, często nieco patologiczny, są jednak szczęśliwsi, bo nie analizują miliona sytuacji w głowie, nie wydaje im się, że powinni osiągnąć nie wiadomo ile w życiu. Praca, po pracy piwko, meczyk z kolegami, gdzieś tam jakaś Karynka za żonę i gówniak. No i leci, wszystko git. I nie ma tego żalu do samego siebie, że się miało kiedyś potencjał i szanse, ale się zaprzepaściło.

Ja chciałbym mieć stabilną sytuację finansową bez zamartwiania się, że teraz pracuję i zarabiam nieźle, ale jak wrócę do Polski, to co potem? Praca za 3k w magazynie? A tak to faktycznie życie towarzyskie jest na pierwszym miejscu.

No i wreszcie nauczyłem się cytować.