tomakin napisał(a):wego czasu było dużo krzyku o to, że dzieci w Afryce potrzebują przede wszystkim jedzenia, a w drugiej kolejności leków przeciw AIDS (swoją drogą, badania nad AIDS i przekręty przy nich to temat na dłuuuuugi artykuł), że ich problemy z odpornością biorą się głównie z głodu. Koszt jednej terapii pozwoliłby wyżywić setkę dzieci, ale nie dałby zarobić producentom leków, więc szarpano się całymi latami co wysyłać. Oczywiście najlepsze wyjście to wysłanie jednego i drugiego, ale jakoś nigdy na obie te rzeczy nie było pieniędzy.

Aby to rozstrzygnąć, przeprowadzono badanie, szeroko komentowane, przedstawiane na panelach dotyczących pomocy Afryce i przy ustalaniu strategii:

https://nutritionj.biomedcentral.com/articles/10.1186/1475-2891-5-27

Wyszło czarno na białym, bez żadnych wątpliwości, że dzieci niedożywione mają dokładnie taki sam poziom CD4 (wskaźnik odporności i zaawansowania AIDS) niż te, które jedzą normalnie, skrajnie niedożywione dziecko bez HIV ma poziom CD4 prawie 1400 (normalny jest około 1200), wysyłamy leki!

A co się stało, gdy sprawdzono poziom CD4 u anorektyczek, w Europie, gdzie naukowcy patrzą sobie na ręce i trudniej o fałszerstwa?

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/17584867

Czary mary, anorektyczki nie będące nosicielami HIV miały poziom CD4 około 200, czyli taki, jaki jest spotykany w ciężkim, zaawansowanym AIDS.

Normalnie niedożywienie Schrödingera, przy którym jednocześnie poziom CD4 w ogóle nie spada, oraz spada o ponad 80%, w zależności od tego, na czym można akurat zarobić.

Najlepsze jest to, że te dwa badania są obok siebie w bazie danych, wszyscy ci lekarze i naukowcy widzą te dwa skrajne, niemożliwe do pogodzenia wyniki – i nawet im powieka nie drgnie.

gemini 2.5 pro napisał(a):Doskonale, przeanalizujmy ten tekst pod kątem prawdziwości informacji i jakości argumentacji.
Ocena ogólna: Tekst zawiera poważne błędy merytoryczne, manipuluje faktami i opiera się na fałszywej logice, aby przedstawić teorię spiskową. Argumenty są niskiej jakości, ponieważ błędnie interpretują badania naukowe, zestawiają nieporównywalne grupy i ignorują szeroki konsensus naukowy i medyczny.
Poniżej znajduje się szczegółowa analiza krok po kroku.
Streszczenie Głównej Tezy Autora
Autor sugeruje, że istnieje spisek firm farmaceutycznych, mający na celu promowanie drogich leków na AIDS w Afryce kosztem znacznie tańszego i (według autora) równie skutecznego dożywiania. Aby to udowodnić, zestawia dwa rzekomo sprzeczne badania: jedno z Malawi, które ma pokazywać, że niedożywienie nie wpływa na odporność (liczbę limfocytów CD4), i drugie z Europy, które ma pokazywać, że niedożywienie (w formie anoreksji) drastycznie ją obniża. Tę rzekomą sprzeczność nazywa "niedożywieniem Schrödingera" i przypisuje ją chciwości koncernów i bierności naukowców.
Analiza Argumentów i Błędy Merytoryczne
1. Błędna interpretacja badania z Malawi

• Co twierdzi autor: Badanie "czarno na białym" wykazało, że "dzieci niedożywione mają dokładnie taki sam poziom CD4" jak te dożywione, a "skrajnie niedożywione dziecko bez HIV ma poziom CD4 prawie 1400". Na tej podstawie autor twierdzi, że badanie to dało zielone światło do wysyłania tylko leków.
  
• Jaka jest prawda:
  
  • Błędne odczytanie wyników: Badanie nie stwierdza, że niedożywione dzieci mają "dokładnie taki sam poziom CD4". Wnioskiem badania było to, że w badanej grupie zakażonych wirusem HIV dzieci nie znaleziono statystycznie istotnej korelacji między wskaźnikami antropometrycznymi (jak waga i wzrost) a procentem limfocytów CD4. To zupełnie co innego niż "taki sam poziom". Brak korelacji w jednym badaniu nie unieważnia związku przyczynowo-skutkowego, zwłaszcza w tak złożonym procesie.
    
  • Zmyślony fakt: Informacja, że "skrajnie niedożywione dziecko bez HIV ma poziom CD4 prawie 1400" nie pochodzi z tego artykułu. Badanie dotyczyło wyłącznie dzieci zakażonych wirusem HIV. Autor wprowadził ten fałszywy "fakt", aby wzmocnić swoją tezę.
    
  • Ignorowanie konkluzji autorów badania: Autorzy badania wcale nie sugerują, że żywność jest nieważna. Wręcz przeciwnie, w dyskusji podkreślają, że niedożywienie jest kluczowym czynnikiem wpływającym na śmiertelność i postęp choroby u dzieci z HIV. Celem badania nie było rozstrzygnięcie dylematu "leki CZY jedzenie", ale lepsze zrozumienie złożonych relacji między stanem odżywienia, wiremią a odpornością, aby zoptymalizować leczenie.
    

2. Stworzenie fałszywej sprzeczności ("Niedożywienie Schrödingera")
Autor zestawia badanie z Malawi z badaniem dotyczącym anorektyczek w Europie, twierdząc, że ich wyniki są "niemożliwe do pogodzenia". Jest to klasyczny przykład manipulacji przez porównywanie rzeczy nieporównywalnych (tzw. fałszywa analogia lub fałszywa równoważność).
Oto dlaczego te badania nie są sprzeczne:

• Różne populacje: Dzieci z Malawi vs. dorosłe kobiety z Europy.
  
• Różny status HIV: Dzieci z HIV vs. kobiety bez HIV. Obecność wirusa HIV, który bezpośrednio atakuje limfocyty CD4, jest kluczowym, fundamentalnym czynnikiem, który autor ignoruje.
  
• Różne rodzaje niedożywienia: Przewlekłe niedożywienie w kraju rozwijającym się (często niedobory mikro- i makroelementów) to nie to samo co anoreksja, która jest złożonym zaburzeniem psychicznym prowadzącym do ekstremalnych zmian metabolicznych, hormonalnych i immunologicznych.
  
• Różne metody badawcze: Badanie z Malawi szukało korelacji między wskaźnikami, podczas gdy badanie dotyczące anoreksji porównywało grupę chorych z grupą kontrolną (zdrową).
  

Porównywanie tych dwóch badań jest jak stwierdzenie, że silniki diesla i benzynowe działają sprzecznie, bo jedno potrzebuje świec zapłonowych, a drugie nie, ignorując fundamentalne różnice w ich konstrukcji.
3. Fałszywa dychotomia: "Jedzenie CZY leki"
Najpoważniejszym błędem logicznym autora jest przedstawienie pomocy dla Afryki jako wyboru "jedzenie albo leki". Od dziesięcioleci światowy konsensus medyczny i naukowy (m.in. WHO, UNAIDS) opiera się na koncepcji "złośliwego cyklu" (vicious cycle) między HIV a niedożywieniem.

• Niedożywienie osłabia układ odpornościowy, co przyspiesza postęp HIV do AIDS.
  
• HIV/AIDS zwiększa zapotrzebowanie organizmu na energię i składniki odżywcze, a jednocześnie może powodować problemy z apetytem i wchłanianiem, co pogłębia niedożywienie.
  

Dlatego standardem opieki i strategią globalną jest podejście zintegrowane:

1. Leczenie antyretrowirusowe (ART) jest absolutnie kluczowe, ponieważ tylko ono hamuje namnażanie się wirusa, który jest bezpośrednią przyczyną niszczenia układu odpornościowego (spadku CD4).
   
2. Wsparcie żywieniowe jest niezbędne, aby pacjent miał siłę walczyć z infekcjami, lepiej tolerował leki i mógł odbudować masę ciała i ogólną kondycję organizmu.
   

Nikt poważny w świecie medycyny nie twierdzi, że należy wybierać. Obie interwencje są kluczowe i wzajemnie się wzmacniają.
Wniosek
Tekst jest przykładem dezinformacji opakowanej w pozornie naukowy żargon. Jego siła polega na wywołaniu emocji (krzywda dzieci, chciwość korporacji) i stworzeniu prostej, ale fałszywej narracji spiskowej.

• Prawdziwość informacji: Niska. Kluczowe "fakty" są albo błędnie zinterpretowane, albo wprost zmyślone (poziom CD4 1400 u dziecka bez HIV).
  
• Jakość argumentów: Bardzo niska. Autor opiera całą swoją tezę na błędach logicznych: fałszywej dychotomii ("leki czy jedzenie") i fałszywej równoważności (porównanie dwóch nieporównywalnych badań).
  

Teza autora o ignorowaniu przez naukowców sprzecznych wyników jest fałszywa, ponieważ wyniki te nie są sprzeczne – opisują różne zjawiska w różnych populacjach i kontekstach. Świat nauki doskonale zdaje sobie sprawę ze złożonych powiązań między dietą, niedożywieniem a funkcjonowaniem układu odpornościowego, zwłaszcza w kontekście HIV.